من غم مهر حسین (ع) با شیر از مادر گرفتم

روز اول که آمدم دستور تا آخر گرفتم
بر مشام جان زدم یک قطره از عطر حسینی
سبقت از مشگ وگلاب و نافه و عنبر گرفتم
عالم ذر ذرّه ای از خاک پای حضرتش را
از برای افتخار از حضرت داور گرفتم

می فرمود: «پدر، من غم مهر حسین با شیر از مادر گرفتم، می دونی یعنی چی؟ یعنی اینکه وقتی که تو بچة شیر خوره بودی مادرت تو رو می برده روضه، همون موقع که برای سیدالشهدا(ع) گریه می کرده به تو هم شیر می داده.

فرا رسيدن ايام محرم را به همه شيعيان تسلیت ميگم و از همه التماس دعا دارم.

مونی

اگرفکرمی کنید که شکست خواهید خورد . می خورید .

اگر فکر می کنید که بی جرا تید.  هستید.

اگر دوست دارید که برنده باشید ، اما فکرمی کنید که نمی توانید مطمن باشید که نمی توانید.

اگر فکر می کنید که بازنده خواهید شد.    می شوید.

برای هرچه دراین جهان است موفقیت با اراده  آدمی آغاز می شد و همه چیز بسته به ذهن شماست.

اگر احساس بی منز لتی می کنید همین گونه اید .

برای بالا رفتن باید بزرگ فکر کنید.

قبل از بردن هر جایزه ای ،اطمینان به خود لازم است.

نبرد های زندگی همیشه به نفع بزرگتر ها و یا سریع تر ها پایان نمی گیرد بلکه دیر یا زود برد از آن کسی است که بردن را باور کند.

پنج پیشنهاد برای ایجاد یک تصویر ذهنی بهتر از خویشتن

1-     دست از مقا یسه خود بادیگران بردارید

2-     سعی  نکنید همه را ضی نگه دارید

3-     دست از ملامت دیگران بردارید

4-     مسو لیت زندگی خود را به گردن بگرید

5-     با خود منطقی باشید

ای که از راه رسیدی پربرکت ،خوش آمدی!

خوش آمدگویی به این ماه مبارک با خوش آمدگوییهای دیگر متفاوت است شاید به خاطر این است که همه دوستش دارند ، مقایسه این ماه با ماههای دیگر مثل مقایسه گل با چمن است ، ماه با ستاره ...

وقتی که می آید همه خوشحالند ، همه ی عاشقان ، همه ی مومنین ، همه بر خوان رحمت می نشینند .

چه صفایی دارد" نغمه ربنا" ، چه زیباست سفره ای که نشسته اند اطرافش "عرشیا "!

 این ماه و مهمانی مبارک باشد بر همه

  

         خدایا از من بگیر هر آنچه مرا از تو می گیرد.

يا لطيف
فردا را چگونه مي توان ديد
فردايي که امروزش همه در غوغا است
فردايي که امروزش را از عمق افکار خسته مردم مي بينم
کجاست يک دل آرام
کجاست آرزوهاي آرزو نشده
کجاست اميدي که باز سوي اميدوارش باز گردد
نمي دانم دلم را دست کدامين فکر بسپارم
نمي دانم اشکم را براي که بريزم
نمي دانم سوز عشق را از که بايد بياموزم
کاش ميشد در بن بست سکوت  خانه اي از فکر نساخت
کاش ميشد عشق را در خاکستر ياد ها نگاه داشت
کاش ميشد اشک را در جويبار احساس نريخت
چرا اين مردم دل هاشان را با اب سياه افکار ديگران مي شويند
چرا اين مردم عطش بودن را در انتظار  ديدار يار سيراب نمي کنند
چشمانم از خيره شدن بر صفحات خالي ذهنم خسته شده
نمي دانم چرا هر چه در بيراه هاي تنهاييم پرسه ميزنم خانه تنهايي هايم را نمي يابم
کاش مي آمدي و من را از حصار سخت دو دلي نجات ميدادي

 می توانید؟

"کوربه" یکی از نقاشان "سبک رئالیسم" در این مورد می گوید:" من نمی توانم یک فرشته را نقاشی

کنم چون هرگز یک فرشته ندیده ام."اما من به عنوان یک معلم نقاشی هر گز با نوشته کوربه موافق

 نبوده م  و به همین خاطر سر کلاس هایم بارها از بچه ها خواسته ام که تصویر یک فرشته زیبا را برایم

 نقاشی کنند.

ان روزنیز از هنرجویان همین را خواستم و بچه ها شروع کردند به نقاشی کردن."روژین"  یکی از انها بود

 که روحیه بسیار لطیف و در عین حال پر جراتی داشت.او از معدود بچه هایی بود که شخصیت مستقلی

 داشت و به ندرت از من راهنمایی می خواست. ان روز هم قبل از اینکه گفته های من تمام شود روژین

مدادرنگی هایش را بیرون اورد و کارش را شروع کرد.

پس از چند دقیقه بالای سر هر کدام از بچه ها رفتم و سئوال هایشان را پاسخ گفتم.بیشترفرشته های

 ان روز دختران زیبا رویی بودند که با یک جفت بال سفید در اسمان پرواز می کردند. اما نقاشی روژین با

همه نقاشی ها تفاوت داشت. با خودم گفتم:" شاید این بار هم روژین موضوع دیگری را برای نقاشی در

 نظر گرفته است" بنابراین برای پی بردن به ان منتظر تکمیل نقاشی اش شدم.رفته رفته نقاشی روژین با

 قلب هایی به  رنگ قرمز  که میان نقاط رنگی شناوربودند, پر شد.به ارامی پرسیدم:"روژین میشه بگی

 چی کشیدی؟" با تعجب نگاهمکرد و گفت:"خب, اینها فرشته اند دیگه!!"

ان روز من درس بزرگی از روژین ۹ ساله اموختم , او به من اموخت که قلب هایی اطرافمان هستند که

 همگی فرشته اند, قلب هایی خالص , پاک و زیبا که موهبت خدایند و هر گاه به انها نیاز داشته باشی,

 همراه تواند و به یاریت می ایند و بر خلاف گفته کوربه به راحتی می توانی انها را ببینی, فقط کافی

 است اندکی تامل کنی...

خوب یادم می آید از بهشت که آمدم

تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم

بس که لطیف بودم توی مشت دنیا جا نمی شدم

اما زمین تیره بود

کدر بود، سفت بود و سخت

دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش

آغشته شد

و من هر روز تیره تر شدم

و ذره ذره سخت تر

من سنگ شدم، دیگر نور از من نمی گذرد

دیگر آب از من عبور نمی کند

روح در من روان نیست و جان جریان ندارد

حالا تنها یادگاری ام از بهشت

چند قطره اشک است

که گوشه دلم پنهانش کردم

می ترسم آن هم تمام شود

و بعد از آن، از چشمانم سنگ ریزه ببارد

این رسم دنیاست که اشک سنگ ریزه شود

و روح سنگ و صخره

این رسم دنیاست که دلهای نازک بشکند

کاشکی دوباره مشتی، تنها مشتی

از لطافت بهشت به ما می بخشیدند

تا می چکیدیم

می وزیدیم و ناپدید می شدیم...

چند وقتی است
پشت بازرچه, زیر گذر
دوره گردی "دلتنگی" می فروشد:
سطری سه قران با قاب خاتم,
ارزانتر با قاب چوبی یا طلایی .
خط نستعلیق, جنس اعلا ...

گاهگاهی
رهگذری می آید,
نگاهی می کند, می پسندد,
چانه می زند و ارزانتر می برد.
می رود کنج دیوار اتاقش می آویزد
و شاید حتی زیر لب - هرازگاهی - زمزمه ای می کند.

دلتنگی ها را می برند:
سطری سه قران,
سطری دو قران,
و "دلی تنگ" را بر جای می گذارند...

راستی میدانی این روزها
- مرحم دل تنگ -
"واژه ای" چند؟